Inspirational....

Awesome Answers In IAS Examination

Q. How can you drop a raw egg onto a concrete floor without cracking it?
A. Concrete floors are very hard to crack! (UPSC Topper)

Q. If it took eight men ten hours to build a wall, how long would it take four men to build it?
A. No time at all it is already built. (UPSC 23rd Rank Opted for IFS)

Q. If you had three apples and four oranges in one hand and four apples and three oranges in the other hand, what would you have?
A. Very large hands. (Good one) (UPSC 11 Rank Opted for IPS)

Q. How can you lift an elephant with one hand?
A. you will never find an elephant with one hand. (UPSC Rank 14 Opted for IES)

Q. How can a man go eight days without sleep?
A. No Probs, He sleeps at night. (UPSC IAS Rank 98)

Q. If you throw a red stone into the blue sea what it will become?
A. It will Wet or Sink as simple as that. (UPSC IAS Rank 2)

Q. What looks like half apple ?
A: The other half. (UPSC - IAS Topper )

Q. What can you never eat for breakfast?
A: Dinner.

Q. Bay of Bengal is in which state?
A: Liquid (UPSC 33 Rank)

Interviewer said "I shall either ask you ten easy questions or one really difficult question. Think well before you make up your mind!" The boy thought for a while and said, "my choice is one really difficult question." "Well, good luck to you, you have made your own choice! Now tell me this.
"What comes first, Day or Night?"
The boy was jolted into reality as his admission depends on the correctness of his answer, but he thought for a while and said, "It's the DAY sir!"
"How" the interviewer asked.
"Sorry sir, you promised me that you will not ask me a SECOND difficult question!"
He was selected for IIM!

Technical Skill is the mastery of complexity, while Creativity is the master of presence of mind.
This is a famous paper written for an Oxford philosophy exam, normally requiring an eight page essay answer and expected to be backed up with source material, quotes and analytical reasoning. This guy wrote the below answer and topped the exam!

OXFORD EXAMINATION BOARD 1987, ESSAY QUESTION
Question: What is courage? (50 Marks)
Answer (After 7 blank pages, at the end of the last page…): This is courage

पक्षी

एकदा मध्यरात्रीच्या नीरवेतून मी ऐकला होता एक भयानक चीत्कार पलिकडच्या परसात असलेल्या एका वृक्षाच्या काळ्याशार पानघुटमटातून उफ़ाळलेला. कोणत्या तरी पक्षाची प्राणान्तिक किंकाळी जी फ़ोडीत गेली दहा दिशांच्या तटस्थ तावदानी काचा, भ्रमिष्टपणाने धावली सैरावैरा अंतराळात आणि कोसळली पुन्हा चेंदामेंदा होऊन त्याच वृक्षाच्या फ़ांद्यांतून साचलेल्या काळोखाच्या तळ्यामध्ये. नंतर त्या किंकाळीला फ़ुटत होते धुमारे चिणलेल्या पण तीव्र स्वरांचे, रात्रीच्या केसाळ काजळी त्वचेमध्ये घुसत होते अनकुचीदार झटके फ़ांद्यांतून फ़ुटणार्या अपस्मारांचे. सार्या जगाबरोबर झोपी गेलेले ते झाड अकस्मात झाले होते जागे कोठल्या तरी दानवी अत्याचाराने, आणि झाले होते स्वतःच एक अगतिक वेदनेचे वारूळ पृथ्वीच्या छातीतून उमाळलेले आणि शृतिहीन आकाशाला हाक मारणारे. देव जाणे काय घडले असेल त्या पानांच्या दुनियेमध्ये. आले असेल एखादे जहर काळे रानमांजर अमावास्येच्या योनीतून बाहेर सरपटलेले क्रूर चमकत्या नजरेतून ठिणग्यांचे बुंद डाळणारे एका फ़ांदीवरुन दुसर्या फ़ांदीवर ललसत्या नखाळ पंजांनी चडणारे. त्याने अचानक अखेरच्या तळावरुन घेतली असेल उशी टाकली असेल झेप उषःकालाचे राजवर्खी स्वप्न पाहणार्या एखाद्या निद्रिस्त गोजिरवाण्या पाखरावर. मृत्यूच्या करवती दातांत जागृत झालेल्या त्या पाखराने फ़ोडली असेल पहिली भीषण किंकाळी आणि तुकड्यातुकड्याने शरीर फ़ुटत असताना घातल्या असतील त्या व्याकूळ विझणार्या हाका भोवतालच्या विश्वाला. नसेल रानमांजर असेल कदाचित घुबडही असेल कदाचित एखादा अजगरी सर्प कृतान्ताचे विळखे घालीत बुंध्यावरुन सरकणारा, असेल काहीही; पक्षा-ऐवजी कुरतडली गेली असतील कदाचित त्याची पिलेही, पण एक खरे की त्या दहा मिनिटांच्या काळात परिसरातील एकाही वृक्षाचे एकही पान हालले नाही, काहीही शहारले नाही, काहीही उसासले नाही क्षणार्धात झाले पुन्हा सारीकडे शांत्–शांत! दूर झालो मी खिडकीपासून पुन्हा मोठा केला रेडियोचा मंदावलेला गाज आणि शिलगावला मेजावरचा दिवा. कोठल्या तरी केंद्रातील विलायती संगीताच्या इंद्रमहिरापी उभ्या राहिल्या माझ्या खोलीतील विषण्ण हवेवर, आणि प्रकाशाच्या सोनेरी रेषांनी त्यांना मिठी मारली माहेरवासी अधीरतेने; सावल्यात साखळेल्या भिंती मुक्त झाल्या त्यांनी धारण केले प्रचंड आकार पहाडासारखे आणि उभे केले माझ्या सभोवार एक स्नेहमय शक्तिशाली आश्वासन, आयुष्यात पहिल्यांदाच दिलासा वाटला मला की मी पक्षी नाही

- कुसुमाग्रज

ग्लास खाली ठेवत जा-

जीवनसाथी

शिकारीचा 
आजचा सातवा दिवस होता. संघ्‍याकाळी टॉर्च आणि धनुष्‍यबाण घेऊन तो जंगलाकडे
निघाला. शिकारीचा शोध सुरू झाला आणि अचानक त्‍याला आदिवासी वस्‍तीच्‍या
जवळच्‍या झुडपाजवळ काही तरी दिसलं. तो थांबला. झाडाच्‍या कडेला हरण उभे
होते. त्‍या हरणावर त्‍याने नेम धरला आणि बाण सोडणार तोच तो थबकला. त्‍याने
... ... पुन्‍हा त्‍या हरणाच्‍या डोळयात पाहिले आणि त्‍याच्‍या हातातला धनुष्‍यबाण
निखळला...

गेले सहा दिवस तो सतत तिथं यायचा शिकारीला निघाला की
ते हरण त्‍याला तिथंच उभं असलेलं दिसायचं. तो रोज त्‍या हरणावर लक्ष
केंद्रीत करून नेम धरायचा आणि त्‍याच्‍या डोळ्यांतला करुण भाव पाहून
त्‍याच्‍या हातातला धनुष्‍यबाण निखळायचा. हे असं का घडतयं या विचारानं
त्‍याला अस्‍वस्‍थ केलं होतं.

त्‍यानं ठर‍वलं आणि त्‍या
जंगलातल्‍या एका थोराड आदिवासी गृहस्‍थाला त्‍यानं विचारलं. त्‍याला
सांगितलं की ते हरण रोज तिथं येत आणि तो त्‍याच्‍यावर नेम धरूनही बाण चालवू
का शकत नाही.

तो वृध्‍द म्‍हणाला, खरं सांगू हे हरीण रोज आम्‍ही
वाजत असलेला ढोल ऐकण्‍यासाठी इथं येतं. वा-याचा आवाज झाला तरीही घाबरून
पळून जाणारे भित्रे हरीण ढोल ऐकायला येत हे काही त्‍याला पटलं नाही.
त्‍यानं पुन्‍हा विचारलं. हे कसं शक्‍य आहे, हरणासारख्‍या भित्र्या
प्राण्‍याने इतकं साहस करणं शक्‍यच नाही. त्‍याच्‍या डोळ्यात तो करूण भाव
का असतो, की जो पाहताच शिका-याच्‍या हातातलं धनुष्‍यबाण खाली पडतो. त्‍याची
गोंधळलेली अवस्‍था पाहताच तो वृध्‍द म्‍हणाला, ते हरीण इथं येतं आम्‍ही
वाजवत असलेला ढोल पाहण्‍यासाठीच. त्‍याच्‍यातल्‍या त्‍या साहस आणि आणि
डोळयातल्‍या कारुण्‍याचं कारण एकच आहे... या ढोलावरच कातडं आहे त्‍याच्‍या
जीवनसाथीच....! 

आधार - read on facebook

“एकदा तेथे एका माणसाने आपल्या घराचे नुतनीकरण करायला सुरवात केली 
असे करतांना भिंत तोडून उघडावी लागते कारण 
जपानी घरांच्या भिंती लाकडाच्या असतात ही भिंत तोडतांना त्या माणसाच्या असे लक्षात आलं की आतमध्ये एक पाल अडकून पडली आहे आणि भिंत साधतांना मारलेल्या एका खिळ्यात तिचा एक पाय चिणला गेला आहे
त्या पालीची अवस्था पाहून त्याला खूप दया आली
आणि त्याचं कुतूहल जागृत झालं, की हा खिळा जवळपास ५ वर्षांपूर्वी हे घर नवीन बांधल तेव्हा ठोकला गेला होता
मग ५ वर्ष पाय चिणलेल्या अवस्थेत ही पाल जिवंत कशी काय राहिली असेल...???
असं काय घडलं होत की त्या अंधार असलेल्या पोकळीत हालचाल न करता ती पाल जिवंत कधी राहिली...??
जे जवळ जवळ अशक्य होतं..!!!
त्यान त्याचं काम अक्षरशः थांबलावलंच आणि तो त्या पालीवर लक्ष ठेवून बसला,
की ती आता कशी काय खाते..???
काही वेळाने पाहता पाहता त्याच्या लक्षात आलं की
तेथे दुसरी पालही आली आहे आणि तिच्या तोंडात अन्न आहे आणि ती हळू हळू त्या खिळलेल्या पालीला ते अन्न भरवत आहे हे पाहून तो माणूस अवाक झाला,गहिवरला
कल्पना करा १ नाही, २ नाही, तर ५ वर्ष न कंटाळता एक पाल आपल्या जोडीदाराची अशी सेवा करते, अजिबात आशा सोडून न देता..!!!

एका पालीसारखा प्राणी आपल्या प्रिय जोडीदाराला सोडून न जाता त्याची
अशा प्रकारे काळजी घेतो,
आपण माणसं यांपासून काही तरी नक्कीच शिकू शकतो

तेव्हा अडचणीत असलेल्या आपल्या जवळच्या प्रिय व्यक्तीला नेहमी आधार द्या...!!!
“जेव्हा तिला तुमची खरोखरच गरज असते तेव्हा म्हणजे “”तुम्ही”” त्या व्यक्तीसाठी संपूर्ण दुनिया असू शकता कोणतीही गोष्ट ,नातं विश्वास तुटण्यासाठी एक क्षणाचं दुर्लक्ष पुरेसं असतं (परंतु जोडण्यासाठी अख्खं आयुष्य पणाला लावावं लागतं)

You are Valuable

A well known speaker started off his seminar by holding up a Rupee 500 bill. In the room of 200 people, he asked, "Who would like this Rupee 500 bill?"

Hands started going up. He said, "I am going to give this Rupee 500 to one of you but first, let me do this." He proceeded to crumple the dollar bill up. He then asked, "Who still wants it?" Still the hands were up in the air.

"Well," he replied, "What if I do this?"  And he dropped it on the ground and started to grind it into the floor with his shoe. He picked it up, now crumpled and dirty. "Now who still wants it?"

Still the hands went into the air.

"My friends, you have all learned a very valuable lesson. No matter what I did to the money, you still wanted it because it did not decrease in value. It was still worth Rupee 500.

Many times in our lives, we are dropped, crumpled, and ground into the dirt by the decisions we make and the circumstances that come our way. We feel as though we are worthless.

But no matter what has happened or what will happen, you will never lose your value: dirty or clean, crumpled or finely creased, you are still priceless to those who love you. The worth of our lives come not in what we do or who we know, but by WHO WE ARE.

You are special - Don't ever forget it. "

Never let yesterday’s dissapointments overshadow tomorrow’s Dreams.

Source- Unknown